Είμαι ένα από εκείνα τα παιδιά που παίζουν ανέμελα στις μικροσκοπικες παγωμένες λίμνες στον πίνακα του Μπρέγκελ που περιγράφει τον χειμώνα. Είμαι κι εγώ ένα από εκείνα τα παιδιά του βορά. Μεγάλωσα μέσα στην ομίχλη και τη μούχλα του χειμώνα. Η υγρασία αποτελεί μέρος της παιδικότητάς μου, των παιχνιδιών και των απασχολήσεών μου, ένα μέρος του χαμένου για πάντα παραδείσου.
Από εκείνη την εποχή συγκράτησα μερικούς ήχους, κάποια μουσικότητα. Μια ιερή εικόνα, ας πούμε, που την σέρνω μαζί μου όπου κι αν βρίσκομαι. Μια εικόνα που αποτελεί την πραγματική μου ταυτότητα, που είμαι εγώ ο ίδιος χωρίς τις βάναυσες παραμορφώσεις του χρόνου. Μια εικόνα, σαν άσβεστη φλόγα.
Γι' αυτό αγαπώ τον Μπρέγκελ που μπόρεσε ν' αναστήσει ό,τι βρίσκεται ακόμα διάφανο μέσα μου.
[ Φαίδων Πατρικαλάκης: Στην κόψη της μέρας, Μανδραγόρας, 2008 ]
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
Υπέροχο. Είναι εξαρετικό.
Πού χάθηκες, καλή μου;
Από ο δείμος του πολίτη | Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012 12:09 πμ
"Χάθηκα μέσα στη ζωή μου" ...
Καλή σου μέρα Δήμο
Από ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ | Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012 12:58 πμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Τo σχόλιό σας