*Αναστασία*

Με την αφή ενός καραβόσκοινου γύρω από το σώμα να σε κρατάει

στα ρηχά ... Μέχρι ν' αντέξεις να βυθιστείς ξανά στο πέλαγος σου ...

Περπατάς οπισθοχωρώντας, σβήνεις τα ίχνη σου στην άμμο

απάτητη να μείνει, δίχως ανάμνηση ... Στον αδύναμο ψίθυρο της

θάλασσας αδειάζεις την ιστορία των παρενθέσεων ...

~*~

Το τρέμισμα της ανάσας σου σε κοχύλια ποτισμένα μ' αλμύρα φυσάς ...

Ένα λιθάρι η πίκρα κύλησε και ράγισε στη μοναξιά των βράχων.

Κλεψύδρα τα χέρια σου στη σιωπή, μετράνε τους κόκκους της σε αγάπη ...

Βυθίζεσαι σ' έναν μικρό πανικό, τρικυμισμένα σχήματα ψιχαλίζει η σκέψη ...

Δεν έμαθες ακόμα να διαβάζεις σωστά τις σιωπές, συλλαβίζεις λάθος

τα γράμματα τους ... Αυτή τη γλώσσα την άφωνη, του φόβου που γίνεται

απόγνωση ... Νιώθεις πως δεν υπάρχουν μυστικά μέσα στο παρόν, στο

παρελθόν ανήκουν τα μυστήρια, στα φυλλώματα της μνήμης θροίζουν ...

~*~

Θέλεις να διώξεις όλα εκείνα του παρελθόντος που τον μάχονται γιατί

είναι ο άλλος σου εαυτός και σε κατοικεί με όλα του τα μυστικά ...

Μάχεσαι και τον αγαπάς ... στηρίζεις τα πόδια σου στη γη να μην παρασυρθείς

από ανέμους ... Απλώνεις λέξεις να τις διαβάσει ... απλώνεις το χέρι σου

να κρατηθεί ... να περάσει τον δρόμο με τον άνεμο, να τον νιώθει μα να μην παρασυρθεί ...

~*~

Κάνεις τάμα τον φόβο, να γαληνέψει ... Στο μισοσκόταδο του Αρχάγγελου,

κάτω από τα φτερά του, στο καταφύγιο που κάποτε γαλήνευες ...

Αναρωτιέσαι αν σε τιμωρεί πληγώνοντας τον, γιατί μόνο στην αγκαλιά

της ψυχής του βρίσκεις πια, αυτή τη γαλήνη ...

Για τις σκιές που γεννήθηκαν στην θέση ενός άφαντου ουρανού, προσεύχεσαι ...

Να φύγει το χρώμα της θύελλας, να ρθει το αρχέγονο γαλάζιο ...

Να ξανα-γεννηθεί το φως...

Να φανεί η κορυφή που ποθεί, τον κόσμο ν' ατενίζει...

*Αναστασία*

Από aranjuez66 στις Κυριακή, 25 Μαΐου 2008 @ Κυριακή, 25 Μαΐου 2008 1:39 μμ
Permalink
Tags: αγκάλιασμα ψυχής , Αγάπη , λέξεις , λόγια , Συναισθήματα , Σκέψεις