Από aranjuez66 @ Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009 8:27 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αγάπη , διαδρομές , λέξεις , λόγια , σκέψεις

Μ.Ν. Περπατώ μες στ' αγκάθια μες στα σκοτεινά
          σ' αυτά που 'ναι να γίνουν και στ' αλλοτινά
         κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα
         τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.

  Α.   Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει στο
         κενό. Ν' ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο
         δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά γκαμπαρντίνα.
         Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε. Και
          στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. Καπνίζει
         αμέτρητα τσιγάρα.Είναι χλωμή κι ωραία. Μ' αν της μιλάς
         ούτε που ακούει καθόλου. Σαν να γίνεται κάτι άλλου - που
         μόνο αυτή τ' ακούει, και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφι-
         χτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ και
         δεν της πήρα τίποτα.

Μ.Ν. Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε «θυμάσαι;» Τι
          να θυμηθώ. Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα.
          Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα - πως να το πω: απροε-
          τοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα - κει που δεν
          το περίμενα καθόλου. Έλεγα «μπα θα συνηθίσω». Κι όλα γύ-
          ρω μου έτρεχαν. Πράγματα κι άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν -
         ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά, φαίνεται, το
          παράκανα. Επειδή -δεν ξέρω- κάτι παράξενο έγινε στο τέ-
          λος. Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος.
          Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. Και
          τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...

  Α.   «Γιατί δε θάβουν τους ανθρώπους όρθιους σαν μητροπολιτά-
         δες;» -έτσι μου 'λεγε. Και μια φορά, θυμάμαι, καλοκαίρι στο
         νησί, που γυρίζαμε όλοι από ξενύχτι, ξημερώματα, πηδήσαμε

         απ' τα κάγκελα στον κήπο του Μουσείου. Χόρευε πάνω στις
         πέτρες και δεν έβλεπε τίποτα.

Μ.Ν. Έβλεπα τα μάτια του. Έβλεπα κάτι παλιούς ελαιώνες.

  Α.   Έβλεπα μιαν επιτύμβια στήλη. Μια κόρη ανάγλυφη πάνω στην
         πέτρα. Έμοιαζε λυπημένη και κρατούσε στη χούφτα της ένα
         μικρό πουλί.

Μ.Ν. Εμένα κοίταζε, το ξέρω, εμένα κοίταζε. Κοιτάζαμε κι οι δυο την
          ιδία πέτρα. Κοιταζόμασταν μεσ' απ' την πέτρα.

  Α.   Ήταν ήρεμη και κρατούσε στη χούφτα της ένα μικρό πουλί.

Μ.Ν. Ήτανε καθιστή. Κι ήτανε πεθαμένη.

  Α.   Ήτανε καθιστή και κρατούσε στη χούφτα της ένα μικρό πουλί.
         Δε θα κρατήσεις ποτέ σου ένα πουλί εσύ - δεν είσαι αξία!

Μ.Ν. Ω, αν μ' αφήνανε, αν μ' αφήνανε.

  Α.   Ποιος να σ' αφήσει;

Μ.Ν. Αυτός που δεν αφήνει τίποτα.

  Α.   Αυτός, αυτός που δεν αφήνει τίποτα

         κόβεται απ' τη σκιά του κι αλλού περπατά.

Μ.Ν. Είναι τα λόγια του άσπρα κι είναι ανείπωτα
          κι είναι τα μάτια του βαθιά κι ανύπνωτα...

  Α.   Μα' χε πάρει όλο το πάνω μέρος απ' την πέτρα. Και μαζί
         μ' αυτήν και τ' όνομά της.

Μ.Ν. ΑΡΙΜΝΑ... σαν να τα βλέπω ακόμη χαραγμένα τα γράμματα μέ-
          σα στο φως... ΑΡΙΜΝΑ ΕΦΗ ΕΛ...

  Α.   Έλειπε. Όλο το πάνω μέρος έλειπε. Γράμματα δεν υπήρχανε
         καθόλου.

Μ.Ν. ΑΡΙΜΝΑ ΕΦΗ ΕΛ... εκεί, πάνω σ' αυτό το ΕΛ, η πέτρα είχε κοπεί
          και σπάσει. Το θυμάμαι καλά.

  Α.   Στ' όνειρό της φαίνεται θα το 'χε δει κι αυτό για να το θυμάται.

Μ.Ν. Στ' όνειρό μου, ναι. Σ' έναν ύπνο μεγάλο που θα 'ρθει κάποτε
          όλο φως και ζέστη και μικρά πέτρινα σκαλιά., θα περνάνε στο
          δρόμο αγκαλιασμένα τα παιδιά όπως σε κάτι παλιές ταινίες ιτα-
          λιάνικες.

          Από παντού θ' ακούς τραγούδια και θα βλέπεις πελώριες γυναί-
          κες σε μικρά μπαλκόνια να ποτίζουν τα λουλούδια τους.

  Α.   Ένα μεγάλο θαλασσί μπαλόνι θα μας πάρει τότε ψηλά, μια δω,
         μια κει, θα μας χτυπά ο αέρας. Πρώτα θα ξεχωρίσουν οι αση-
         μένιοι τρούλοι, κατόπιν τα καμπαναριά. Θα φάνουν οι δρόμοι
         πιο στενοί, πιο ίσιοι απ' ό,τι φανταζόμασταν. Οι ταράτσες με
         τις κάτασπρες αντένες για την τηλεόραση. Και οι λόφοι ένα
          γύρο κι οι χαρταετοί - ξυστά θα περνάμε από δίπλα τους.
         Ώσπου κάποια στιγμή θα δούμε όλη τη θάλασσα. Οι ψυχές
         επάνω της θ' αφήνουν μικρούς λευκούς ατμούς.

Μ.Ν. Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα βουνά τα μαύρα και τα δαι-
          μονικά του κόσμου τούτου. Έχω πει στην αγάπη «γιατί» και την
          έχω κυλήσει στο πάτωμα. Έγιναν οι πόλεμοι και ξανάγιναν και
          δεν έμεινε ούτ' ένα κουρέλι να το κρύψουμε βαθιά στα πράγ-
          ματά μας και να το λησμονήσουμε. Ποιος ακούει; Ποιος άκου-
          σε; Δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες, ποια είναι η χώρα σας;
          Ένα κορμί μου μένει και το δίνω. Σ' αυτό καλλιεργούνε, όσοι
          ξέρουν, τα Ιερά, όπως οι κηπουροί στην Ολλανδία τις τουλί-
          πες. Και σ' αυτό πνίγονται όσοι δεν έμαθαν ποτέ από θάλασσα
          κι από κολύμπι...

          Ροές της θάλασσας κι εσείς των άστρων μακρινές επιρροές -
            παρασταθείτε μου!

  Α    Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα
         δαιμονικά του κόσμου τ' ανεξόρκιστα
         κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα
         στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα!

Μ.Ν. Κι απ' τις φουρτούνες τις πολλές γυρίστηκα
          μες στους ανθρώπους αυτοεξορίστηκα!

ερμηνεία Τάνια Τσανακλίδου και Γιάννης Μπέζος

Από aranjuez66 @ Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2009 4:18 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: τσανακλιδου , μπεζος , ελύτης , video , σκέψεις

Φυσάει  ...

ένας άνεμος που αψηφά το σκοτάδι

σκορπάει τους δαίμονες από το στερέωμα του ουρανού ...

παίρνει μακρυά τη σκόνη της μνήμης

ταξίδι σε λόγια ...

κύμματα - ήχοι

μετράνε

σκιές - αστροχτισμένα όνειρα ...

όλες οι αλήθειες κυκλωμένες φεγγάρι ...

ισορροπούν στη θάλασσα

-με της άγνοιας τα άλλοθι

ή του Ιούδα ...

μια σχεδόν ερώτηση ...

κάτι σαν απάντηση ...

μαχαίρι που σχίζει στα δύο τη σιωπή ...

*Αναστασία*

Από aranjuez66 @ Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009 8:44 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: σιωπή , νύχτα , διαδρομές , λέξεις , λόγια , σκέψεις

video from xmilenako

Φλοίσβος φιλί

Φλοίσβος φιλί

στη χαϊδεμένη του άμμο-Έρωτας.

Τη γαλανή του ελευθερία

ο γλάρος δίνει στον ορίζοντα.

Κύματα φεύγουν έρχονται, 

αφρισμένη απόκριση στ' αυτιά των κοχυλιών.

Ποιος πήρε την ολόξανθη και την ηλιοκαμένη;

Ο μπάτης με το διάφανό του φύσημα

γέρνει πανί του ονείρου.
Μακριά

έρωτας την υπόσχεσή του μουρμουρίζει-Φλοίσβος.

Κύματα φεύγουν έρχονται,
αφρισμένη απόκριση στ' αυτιά των κοχυλιών.

ηλίας ανδριόπουλος "φλοίσβος φιλί" (1985)
ποίηση : οδυσσέας ελύτης, "προσανατολισμοί" (1940)
ερμηνεία: αλκηστις πρωτοψάλτη

Από aranjuez66 @ Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009 2:12 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ελύτης , ποίηση , video , σκέψεις

Η "Όμορφη Πόλη" ανήκει στον κύκλο τραγουδιών "Λιποτάκτες"

που συνέθεσε ο Μίκης Θεοδωράκης το 1952. Ένα τραγούδι

που ταξιδεύει αγέραστο στο χρόνο, με διαφορετικές φωνές

στην ερμηνευτική του πορεία, με το ηχόχρωμα διαφορετικών

γλωσσών και μουσικών οργάνων μα πάντα μαγευτικό .

Το 1960 ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά, με ερμηνευτή

τον ίδιο το συνθέτη σε στίχους του αδελφού του Γιάννη.

Το 1958 ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε το μπαλέτο 

«Les amants de Teruel» βασισμένο στο μύθο των

"Εραστών του Teruel" .

Το 1962 έντυσε μουσικά την ταινία «Les amants de Teruel»

του Raymond Rouleau με ερμηνεύτρια την Edith Piaf και στίχους

του Jacques Plantes.

Το καλοκαίρι του 1962 στο θέατρο «Παρκ» ανέβηκε η μουσική

παράσταση "Όμορφη Πόλη" σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη,

κείμενα των Δημήτρη Χριστοδούλου, Ερρίκου Θαλασσινού,

Μπόστ, Άκου Δασκαλόπουλου,

με τη  Ντόρα Γιαννακοπούλου, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση,

τον Ανδρέα Ντούζο, την Άννα και τη Μαρία Καλουτά,

τον Κώστα Χατζή, την Μαίρη Λίντα

Στα ελληνικά το ακούσαμε από πολλούς ερμηνευτές :

Μαρία Φαραντούρη, Βασίλη Λέκκα, Κώστα Χατζή, Μαρινέλλα,

Γιάννη Πουλόπουλο, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Μάριο Φραγκούλη,

Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Αλέξια, Μανώλη Μητσιά, Αρλέτα,

Μπάμπη Στόκα, Πέτρο Πανδή, Σωκράτη Μάλαμα, 

Γιώργο Νταλάρα σε ντουέτο με τη Dulce Pontes .

Η Pontes το ηχογράφησε ξανά στα πορτογαλικά στο άλμπουμ της

"Ο coraηao tem tres portas" με τίτλο"Os Amantes".

video from "TheSinefo"

ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ

Όμορφη πόλη φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι κλεμμένες ματιές
ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου

Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ

video from "swan5046"

OS AMANTES

Por dentro um do outro
caminham os amantes
desenham com seus pιs
novas rotas navegantes

Por baixo o imenso mar
que nos naufrague o amor
num fado-povo
renasce em liberdade
no canto do poeta
que morreu

As folhas,
as folhas voam
num leito de bruma
mas se a terra nγo fosse tγo doce
onde moram os amantes
por fim
ombro em ombro nϊs

Por dentro um do outro
caminham os amantes
desenham com seus pιs
novas rotas navegantes

Por baixo o imenso mar
que nos naufrague o amor
num fado-povo
renasηo em liberdade
e em pleno voo
navego feita em espuma

DULCE PONTES

video from "xmilenako"

LES AMANTS DE TERUEL

L'un prθs de l'autre,
Se tiennent, les amants
Qui se sont retrouvιs
Pour cheminer cτte ΰ cτte.
Retrouvιs dans la mort
Puisque la vie n'a pas su les comprendre,
Retrouvιs dans l'amour
La haine n'ayant pas pu les atteindre.
Les feuilles, les feuilles tombent
Sur leur lit de noces.
Que la terre soit douce,
Soit douce aux amants de Teruel
Enfin rιunis dans l'ombre...

L'un prθs de l'autre,
Ils dorment maintenant.
Ils dorment, dιlivrιs
De l'apprιhension de l'aube.
Se tenant par la main,
Dans l'immobilitι de la priθre,
Renouant leur serment
Dans la tranquille ιternitι des pierres,
La nuit leur ouvre ses portes.
Tout rentre dans l'ordre.
Leur ιtreinte demeure,
Demeure ΰ jamais suspendue
Ainsi qu'une note d'orgue...

EDITH PIAF

Από aranjuez66 @ Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009 6:46 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: μάλαμας , dulce pontes , edith piaf , στίχοι , όμορφη πόλη , θεοδωράκης , video , σκέψεις

όταν οι σκέψεις μένουν ανέκφραστες λέξεις ...

όταν οι λέξεις μένουν ανεκτέλεστες πράξεις ...

όταν οι πράξεις μένουν εκτοπισμένες ευκαιρίες ...

όταν οι ευκαιρίες μένουν στιγμές που δεν ζήσαμε ...

ίσως γιατί αγαπάμε πιό βαθιά απ'όσο μπορούμε να κατανοήσουμε ... 

πιό βαθιά απ' όσο γνωρίζουμε ...

κι ο φόβος αφήνει το "σ'αγαπώ" στη σφαίρα του αυτονόητου ...

τι κρίμα ...

*Αναστασία*

video from misokilo 

Προσαρμοσμένα στίχοι από το βιβλίο

''Να ζεις να αγαπάς και να μαθαίνεις'' του Λ. Μπουσκάλια.

Ερμηνεία Λ. Παπαδόπουλος

Θυμάσαι την ημέρα
που δανείστηκα το καινούριο σου αυτοκίνητο
και το τρακάρισα;
Νόμιζα πως θα με σκότωνες
μα εσύ δεν το έκανες

Θυμάσαι τη φορά
που επέμενα να πάμε στη θάλασσα
κι εσύ έλεγες ότι θα βρέξει
κι έβρεξε;
Νόμιζα ότι θα μου 'λεγες "στο 'χα πει"
μα δεν το έκανες
μα δεν το έκανες
νόμιζα ότι θα μου 'λεγες "στο 'χα πει"
μα δεν το έκανες
μα δεν το έκανες

Θυμάσαι τη φορά που φλερτάριζα
με όλους και όλες γύρω μου
για να σε κάνω να ζηλέψεις
κι εσύ ζήλεψες;
Νόμιζα πως θα με παρατούσες
μα δεν το έκανες
μα δεν το έκανες
νόμιζα πως θα με παρατούσες
μα δεν το έκανες

Θυμάσαι τη φορά
που λέρωσα την ταπετσαρία του αυτοκινήτου σου
με κρέμα φράουλα;
Νόμιζα πως θα με χτυπούσες
αλλά εσύ δεν το 'κανες

Θυμάσαι τη φορά
που ξέχασα να σου πω πως ο χορός ήταν επίσημος
κι εσύ ήρθες με το μπλουτζίν;
Νόμιζα πως θα 'φευγες
μα δεν το έκανες
μα δεν το έκανες
νόμιζα πως θα 'φευγες
μα δεν το έκανες

Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα
που δεν τα έκανες ποτέ
που δεν τα έκανες
αλλά με δέχτηκες και μ' αγάπησες
και με προστάτεψες
και με προστάτεψες

Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα
που ήθελα να σου τα ανταποδώσω
όταν θα γύριζες από τον πόλεμο
αλλά δε γύρισες
δε γύρισες ...

"τέσσερα πράγματα στη γή δε γυρίζουν πίσω :

οι στιγμές που έζησες

οι πράξεις που έκανες

η λέξη που είπες

οι ευκαιρίες που έχασες "...

Από aranjuez66 @ Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009 0:58 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: λάκης παπαδόπουλος , στίχοι , σχέσεις , video , σκέψεις

Από aranjuez66 @ Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009 9:56 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: για εμασ , διαδρομές , video , σκέψεις

Μέσα στους δύο τελευταίους μήνες, μου χάρισαν δύο βραβεία:

Από aranjuez66 @ Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2009 2:39 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: λέξεις , λόγια , σκέψεις